Βγαίνουμε από το τούνελ ή έτσι συμφέρει την Κυβέρνηση να λέει;

1

Η Κυβέρνηση διαρρέει ότι δεν έχει πια ανάγκη το ΔΝΤ, ότι θα παραιτηθεί από τις τελευταίες του δόσεις και θα βγει στις αγορές. Βγαίνουμε λοιπόν από τα μνημόνια, ή έτσι θέλει να το εμφανίσει η Κυβέρνηση;

Γράφει ο Κωστής Λυμπουρίδης

Καταρχήν, από άποψη οικονομική, είναι σίγουρο ότι χρειαζόμαστε επιπλέον στήριξη. Με χρέος πάνω από 300 δις και προϋπολογιζόμενους τόκους για το 2015 κάτω από 6δις, σημαίνει ότι σήμερα δανειζόμαστε μεσοσταθμικά με κάτω από 2%. Και έτσι είναι: ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός μάς δανείζει με κάτω από 1%, ενώ το ΔΝΤ με 3,6%.

Οι αγορές δεν υποδέχτηκαν θετικά τις διαρροές αυτές και το spread των ομολόγων ξεπέρασε το 7%. Αυτό σημαίνει ότι αν η Κυβέρνηση αποδεσμευτεί μονομερώς από το ΔΝΤ, θα πρέπει να πληρώσει τουλάχιστον διπλάσιο επιτόκιο από αυτό που πληρώνει σήμερα. Άρα, για τα 10 δις που θα χρειαστεί το 2015 θα πρέπει να καταβάλει σε τόκους κάπου 400 εκατομμύρια περισσότερα από όσα θα έδινε αν δανειζόταν από το ΔΝΤ. Φαίνεται όμως πως για την Κυβέρνηση 400 εκατομμύρια δεν μετράνε και πολύ, μπροστά στο προεκλογικό σύνθημα «βγήκαμε από τα Μνημόνια» (χωρίς να έχουμε βγει).

Έπειτα, όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις που υποτίθεται ότι θα γίνονταν, επί της ουσίας δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα. Ούτε απελευθέρωση αγορών, ούτε διευκόλυνση επενδύσεων, ούτε συρρίκνωση του υδροκέφαλου Δημοσίου, ούτε απλοποίηση δομών και διαδικασιών. Πάνω από τέσσερα χρόνια Μνημονίου, και η πολιτική μας τάξη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατόρθωσε να διασώσει ολόκληρο το τερατώδες πελατειακό κράτος που η ίδια δημιούργησε, χωρίς να κάνει ούτε μία ουσιώδη μεταρρύθμιση. Αυτό που κάνει, με μεγάλη επιτυχία ομολογουμένως, είναι αφενός να κοροϊδεύει την Τρόικα ψηφίζοντας «μεταρρυθμίσεις» που κατόπιν δεν εφαρμόζονται και αφετέρου να φορολογεί ό,τι κινείται, περπατά, αναπνέει ή… είναι ακίνητο!

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η Κυβέρνηση παίζει ένα επικοινωνιακό παιγνίδι. Προσπαθεί να περάσει στην κοινή γνώμη την εντύπωση ότι βγαίνουμε από το τούνελ του Μνημονίου, όχι επειδή μπορούμε πια να σταθούμε στα πόδια μας, αλλά επειδή έτσι την συμφέρει πολιτικά. Φαίνεται ότι στον πολιτικό τους σχεδιασμό έχει ενταχθεί και η προσπάθεια να σκάσει στα χέρια του επόμενου η βόμβα που κρατάνε στα χέρια τους και είναι πια έτοιμη να σκάσει.

Όμως, μεγάλα παιδιά είναι. Έπρεπε να ξέρουν ότι μια βόμβα δε ρισκάρεις ποτέ να σκάσει, γιατί δεν ξέρεις αν μετά την έκρηξη θα μαζεύονται οι ζημιές.