Το πολυνομοσχέδιο και η επόμενη ημέρα

Αλέξης Τσίπρας-Πάνος Καμμένος στη Βουλή

Το πολυνομοσχέδιο κατατέθηκε και τη Δευτέρα ψηφίζεται. Οι κυριότερες αλλαγές που φέρνει αφορούν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που θα αντικαταστήσουν πλήρως τους φυσικούς, την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου για την κήρυξη απεργίας από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τα οικογενειακά επιδόματα, τη νομοθεσία για τα καζίνα, το Χρηματιστήριο Ενέργειας και τους εργαζόμενους πτωχευμένων επιχειρήσεων.

Ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως πρώτη φορά σε νομοσχέδιο για τα προαπαιτούμενα αξιολόγησης τα θετικά είναι περισσότερα από τα αρνητικά. Μπορεί να έχει δίκιο.

Παραδέχτηκε όμως ότι η νέα διάταξη για την απεργία δεν είναι θετικό μέτρο. Και αυτό έχει πολλαπλή αρνητική επίδραση στην ταυτότητα που η κυβέρνηση έχει επιλέξει για τον εαυτό της.

Ας το μετρήσει και ας δει τι πρέπει να κάνει για να επανορθώσει. Θα είναι καλό και για την ίδια και για το συνδικαλιστικό κίνημα.

Η κυβέρνηση επίσης υποστηρίζει ότι με αυτό το νομοσχέδιο-μαμούθ ολοκληρώνει τις υποχρεώσεις της απέναντι στους δανειστές, καθώς η χώρα θα βγει από την επιτροπεία τους και τα μνημόνια τον Αύγουστο.

Ετσι μάλλον έχουν τα πράγματα, με την προϋπόθεση πως όλα θα πάνε όπως έχουν σχεδιαστεί και εφόσον φυσικά υπάρξει μια καλή συμφωνία για τη διευθέτηση του χρέους.

Δεν θα πρέπει όμως να υπάρχουν αυταπάτες, ούτε να αφεθεί χώρος ώστε να καλλιεργηθούν ουτοπικές προσδοκίες στους πολίτες.

Η έξοδος από τη μνημονιακή πολιτική δεν συνιστά τέλος στη λιτότητα και στην επιτήρηση των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ευρωζώνης.

Για να επιστρέψουμε μάλιστα στις αγορές και -το σπουδαιότερο- να δανειζόμαστε σταθερά και φτηνά από αυτές χρειαζόμαστε τη στήριξη των θεσμών, τουλάχιστον στην αρχή.

Το ζητούμενο επομένως είναι να απαλλαγούμε κάποια στιγμή από τα δεκανίκια των ξένων, τα οποία πληρώνουμε με σκληρά ανταλλάγματα.

Πρέπει να αποκαταστήσουμε στον μέγιστο δυνατό βαθμό την ανεξαρτησία μας απελευθερώνοντας τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της χώρας, οι οποίες σήμερα είναι δέσμιες των καταστάσεων που δημιούργησε η κρίση και το φαύλο παρελθόν που προηγήθηκε. Μια συζήτηση επομένως για τη μετά την κρίση εποχή σε αυτό το ζήτημα πρέπει να επικεντρωθεί.

Και εδώ θα κριθούν όλοι: κυβέρνηση, αντιπολίτευση, δημοκρατικά κόμματα και η κοινωνία των πολιτών.