«Προτιμώ τη φυλακή από την απέλαση»

Αφρικανοί μετανάστες έξω από το κέντρο κράτησης του Χόλοτ στην έρημο Νεγκέβ κοντά στα σύνορα Ισραήλ και Αιγύπτου.

Χιλιάδες Αφρικανοί πρόσφυγες και μετανάστες αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα στο Ισραήλ: ή φεύγουν από τη χώρα παίρνοντας ένα χρηματικό ποσό έως 3.500 δολάρια ή φυλακίζονται. Πολλοί αιτούντες άσυλο λένε ότι η φυλακή είναι η μόνη επιλογή.

Έξω από ένα κέντρο κράτησης που βρίσκεται βαθιά στην έρημο Νεγκέβ, τρεις άνδρες από την Ερυθραία κάθονται στον κρύο χειμερινό ήλιο και μιλούν για το τελεσίγραφο, το οποίο αντιμετωπίζουν και άλλοι 40.000 Αφρικανοί, κυρίως από την πατρίδα τους και το Σουδάν.

Και όπως πολλοί που φοβούνται να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους, οι τρεις πρόσφυγες λένε στον Gaurdian ότι θα αναγκαστούν να επιλέξουν την φυλάκιση αντί να φύγουν.

Σύμφωνα με τη δεξιά κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου, εάν δεν εγκριθεί η αίτηση για άσυλο, πρέπει είτε να εγκαταλείψουν το Ισραήλ με άγνωστο προορισμό εντός τριών μηνών (μέχρι τον Μάρτιο) είτε να φυλακιστούν επ’ αόριστον, αλλιώς μπορεί να συλληφθούν.

Παράλληλα, σε μία κίνηση που δείχνει ότι επίκεινται οι απελάσεις, η ισραηλινή αρχή Πληθυσμού και Μετανάστευσης διαφημίζει ότι προσφέρει γενναιόδωρα επιδόματα στους αιτούντες.

Έξω από το κέντρο κράτησης του Χόλοτ στην έρημο Νεγκέβ

Ωστόσο, από συνομιλίες με άτομα που ενδέχεται να απελαθούν φαίνεται ότι πολλοί θα επιλέξουν να φυλακιστούν αντί να επιστρέψουν στις πατρίδες τους ή να μεταβούν σε τρίτη χώρα, όπως η Ουγκάντα ​​ή η Ρουάντα, η οποία έχει συνάψει συμφωνία με το Ισραήλ να δεχτεί μετανάστες με αντάλλαγμα 5.000 δολάρια ανά άτομο.

Μεταξύ αυτών ο Τόμας Γιαννάς και ο Φίλμον Μπέλε, τους οποίους συνάντησε ο Guardian έξω από το κέντρο κράτησης του Χόλοτ κοντά στα αιγυπτιακά σύνορα. Παρόλο που οι άνδρες ζούσαν και εργάζονταν στο Ισραήλ εδώ και αρκετά χρόνια, στάληθκαν εκεί και βρίσκονται υπό 12μηνη κράτηση.

«Οι άνθρωποι λένε ότι είναι καλύτερα να φυλακιστούν από το να πάνε σε μια τρίτη χώρα. Η κυβέρνηση της Ρουάντα δεν προστατεύει τους πρόσφυγες και οι περισσότεροι από εκείνους που συμφώνησαν να πάνε εκεί έφυγαν» είπε ο πρώτος.

Παρόλο που η απειλή της απέλασης αναστέλλεται για εκείνον, όπως και όσους έχουν υποβάλει αίτηση για χορήγηση ασύλου, ο ίδιος δεν είναι αισιόδοξος για το αποτέλεσμα. «Οι περισσότερες από τις αιτήσεις απορρίφθηκαν» σημείωσε.

Πράγματι, η απόρριψη της αίτησης του Φίλμον πριν δύο εβδομάδες, που ζητούσε άσυλο για τον ίδιο λόγο, δείχνει ότι και η αίτηση του Τόμας θα απορριφθεί. «Είχα μια συνέντευξη πριν από δύο εβδομάδες και πήρα την ίδια επιστολή που έλαβαν άλλοι», εξηγεί ο Φίλμον, που μπορεί να υποβάλλει εκ νέου αίτηση μέσα σε 14 ημέρες.

«Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η πίεση επηρεάζει την ψυχική μου υγεία. Δεν θέλω χρήματα. Φοβούμαι όμως να επιστρέψω στην Ερυθραία ή τη Ρουάντα. Θέλω τη ζωή μου. Μόνο αυτό μπορώ να γράψω» πρόσθεσε.

Εξέφρασε δε την έκπληξη του γι αυτό το πρόγραμμα, καθώς το Ισραήλ είναι μια χώρα που χτίστηκε από πρόσφυγες. Οι περισσότεροι από τους 40.000 έφτασαν στη χώρα μετά το 2005, περνώντας τα σύνορα με την Αίγυπτο, πριν το Τελ Αβίβ τα σφραγίσει τελικά με φράκτη, και μεταφέρθηκαν σε κέντρα κράτησης στο νότιο Ισραήλ ή εγκαταστάθηκαν σε φτωχικά νότια προάστια.

Ο ΟΗΕ επέκρινε τις εμπλεκόμενες χώρες για έλλειψη διαφάνειας, ενώ η Ουγκάντα από την πλευρά της ​​αμφισβητεί δημοσίως ότι συμφώνησε να μεταφέρει μετανάστες.

Σύμφωνα με αξιωματούχους της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες, η υπηρεσία προσφύγων του ΟΗΕ μίλησε σε 80 άτομα που είχαν πετάξει με τα 3.500 δολάρια στη Ρουάντα προτού αναχωρήσουν βόρεια στη Ρώμη μέσω του Νότιου Σουδάν, του Σουδάν και της Λιβύης.

Στο δρόμο υπέστησαν βασανιστήρια και κακοποιήσεις πριν διακινδυνεύσουν και πάλι τη ζωή τους περνώντας από τη Μεσόγειο στην Ιταλία, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία.

Ωστόσο, παρά τις εκκλήσεις ακτιβιστών, ΜΚΟ και ΟΗΕ ο Νετανιάχου φαίνεται αποφασισμένος να προχωρήσει με το σχέδιό του.