Πάμε κινηματογράφο;

Η Μορφή του Νερού , 2017(The Shape of Water)

Μια μουγκή καθαρίστρια και ένα «απόρρητο» αμφίβιο πλάσμα, εύρημα της ψυχροπολεμικής αμερικανικής κυβέρνησης του 1960, ερωτεύονται τελεσίδικα σ’ αυτή την γλυκόπικρη, πανέμορφη, αλλά όχι ιδιαίτερα βαθιά ταινία.

Στην ψυχροπολεμική δεκαετία του 1960, μ’ έναν άχρονο, ρετρό διάκοσμο και μουντά, «υγρά» χρώματα που παντρεύουν, θαρρείς, το «Μπραζίλ» με το «Dick Tracy», διαδραματίζεται η «πολυτραγουδισμένη» ταινία του ντελ Τόρο με τις 13 οσκαρικές υποψηφιότητες. Η μουγκή Ελάιζα (Χόκινς) είναι νυχτερινή καθαρίστρια σε «μυστικό» κυβερνητικό εργαστήριο της Βαλτιμόρης. Η μονότονη ζωή της –ύπνος το πρωί, εγερτήριο, αυνανισμός στην γεμάτη μπανιέρα, βράσιμο αυγών για κολατσιό, δουλειά– θα επαναπροσδιοριστεί συθέμελα, όταν στο εργαστήριο θα καταφθάσει με πάσα μυστικότητα ένα «απόρρητο» αμφίβιο πλάσμα (Τζόουνς) που βρέθηκε, λέει, σε νοτιοαμερικανικό ποτάμι. Κι ενώ ο αψηλός, ευρύστερνος άλιεν, με τα λέπια, τα βράγχια και την πρόδηλη νοημοσύνη, προορίζεται για πειράματα, η Ελάιζα θα τον ερωτευτεί. Κι εκείνος θα ανταποκριθεί –τρώγοντας τα βραστά αυγά που του προσφέρει, κάνοντάς της μουγκή παρέα, φλερτάροντας με έναν τρόπο προφανώς έξω από τα ειωθότα. Τελικώς, σε πείσμα του σκληρού κυβερνητικού πράκτορα Ρίτσαρντ Στρίκλαντ (Σάνον), που προΐσταται της υπόθεσης, αλλά και των σοβιετικών κατασκόπων που θέλουν να κλέψουν το αμφίβιο πλάσμα, η Ελάιζα, με τη βοήθεια της συναδέλφου καθαρίστριας, Ζέλντα (Σπένσερ) και του γκέι φίλου και γείτονά της, Τζάιλς (Τζένκινς), θα ελευθερώσει το πλάσμα της. Και ο άκρως ρομαντικός επίλογος θα γραφτεί μες στην ατέλειωτη αγκαλιά του νερού…

Σε επίπεδο τεχνικής και αισθητικής η ταινία είναι όντως υπέροχη. Επίσης όμορφο είναι το υποδόριο σχόλιο για τρεις παρίες (μια μουγκή, μια μαύρη κι έναν ομοφυλόφιλο) που καταφέρνουν να ρουμπώσουν το σεμνότυφο, στενόμυαλο, κυνικό, και καχύποπτο σύστημα στο όνομα της μεγάλης ρομαντικής αγάπης. Δραματουργικά, βέβαια, η ταινία είναι ένα παραμύθιˑ και ο ντελ Τόρο δεν κάνει καμιά προσπάθεια να το γειώσει σε κάτι πιο διφορούμενο ή παραβολικό –με λαμπρή εξαίρεση την προσωπικότητα του πράκτορα Στρίκλαντ (πολύ καλός πάλι ο Σάνον), ενός στριφνά άκαμπτου άντρα που έχει καταπιεί αμάσητα τα κελεύσματα του αμερικανικού ονείρου (στόχοι-δουλειά-οικογένεια-λεφτά), ή της ψυχροπολεμικής υστερίας. Προσωπικά, πάντως, δεν ενθουσιάστηκα με το φιλμ όσο περίμενα… Είναι γλυκό, πολύ καλοφτιαγμένο και καλοπαιγμένο, αλλά το εν λόγω «Νερό» δεν βρήκα να έχει και πολύ βάθος. Α, κι είναι κι αυτό το χούι, που όλο και ενσκήπτει σε κάμποσες ταινίες, όπου η μουσική (εδώ, υπέροχη του Αλεξάντρ Ντεσπλά) ντύνει αδιακρίτως και διαρκώς σχεδόν κάθε σκηνή και κάθε στιγμή, λες και παρακολουθείς βιντεοκλίπ ένα πράμα…

Σκηνοθεσία
Γκιγιέρμο ντελ Τόρο
Σενάριο
Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, Βανέσα Τέιλορ
Πρωταγωνιστούν
Σάλι Χόκινς, Νταγκ Τζόουνς, Μάικλ Σάνον, Οκτάβια Σπένσερ, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Μάικλ Στούλμπαργκ
Διάρκεια
124
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα φαντασίας
Πρεμιέρα
15 Φεβρουαρίου 2018

 

Η Κόρη της Απρίλ , 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για Η Κόρη της Απρίλ , 2017

Η εγκυμοσύνη μιας 17χρονης στο σημερινό Μεξικό ξαναβάζει την κοτσονάτη μητέρα της στο πλάνο της ζωής της πυροδοτώντας τραγικές εξελίξεις, σε αυτή την κλινικά αποστασιοποιημένη, στιβαρή και άκοπα στενόχωρη ταινία.

Όπως και στο καθηλωτικό «Μετά τη Λουτσία» του 2015,  η νέα ταινία του Φράνκο χώνεται στα δυσλειτουργικά, στενόχωρα απόνερα της μεσοαστικής ζωής στο σημερινό Μεξικό. Μόνο που, δυστυχώς, δεν καταφέρνει να φτάσει στα συγκλονιστικά επίπεδα της προηγούμενης ταινίας: η χαρακτηριστική αποστασιοποιημένη, «χανεκική» ιδιόλεκτος του σκηνοθέτη εμφανίζεται εδώ λιγότερο συμπαγής (η κάμερα, ας πούμε, κινείται πού και πού), και γενικά έχεις μια αίσθηση ότι ο δημιουργός ενδιαφέρεται περισσότερο να σοκάρει, παρά να αφηγηθεί την ιστορία του. Μολαταύτα, υπάρχουν στιγμές που όντως μένεις ξερός από τις εξελίξεις –αίσθηση που επιτείνεται από το χούι του Φράνκο να παραθέτει/ καταγράφει απλώς, χωρίς στάλα σχολιασμού ή κριτικής για τις πράξεις των ηρώων του. Σε ένα (υπέροχο) παλιό σπίτι με κήπο, στο τουριστικότατο Πουέρτο Βαγιάρτα, ζουν οι ετεροθαλείς κόρες της Αμπρίλ (Σουάρες, πολύ καλή): η 17χρονη, λεπτοκαμωμένη και μακρυμαλλούσα Βαλέρια (Μπεσερίλ), και η μεγαλύτερη, παχύτερη, ασχημότερη και εσωστρεφής, Κλάρα (Λαρεκί). Η μητέρα τους, διαζευγμένη, δραστήρια, προφανώς ματσωμένη, και ακόμη γκόμενα ολκής, καταφθάνει αίφνης από το Μέξικο Σίτι όπου ζει. Αιτία, η προχωρημένη εγκυμοσύνη της μικρής Βαλέρια… Παρακολουθούμε –πάντα από «φρανκική» απόσταση– όσα μικρά, καθημερινά διαμείβονται μεταξύ των τριών γυναικών, μέχρι που η Βαλέρια γεννάει. Ένα κοριτσάκι, την Κάρεν. Η Βαλέρια, που είναι κι η ίδια παιδί ακόμη, δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει στις πιεστικές υποχρεώσεις της μητρότητας. Και ο Ματέο (Αριζόν), ο επίσης 17χρονος πατέρας του μωρού, αποδεικνύεται επίσης λίγος. Και αλαφροΐσκιωτος, και άβουλος…

Η Αμπρίλ θα αναλάβει δράση. Αλλά όχι αυτή που θα περίμενε κανείς. Εν πρώτοις, δίνει το μωρό για υιοθεσία σε ίδρυμα. Και ξαναφεύγει για την πρωτεύουσα. Και τότε αντιλαμβανόμαστε ότι ουσιαστικά έχει η ίδια υιοθετήσει το εγγόνι της… Αλλά, το τερματίζει εντελώς η ανυπόστατη αυτή μαμά, «κλέβοντας» από την μωρομάνα κόρη της κι ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο της ζωής της. Και μετά, χωρίς καμιά προειδοποίηση, βάζει μπρος και την πώληση του σπιτιού στο Πουέρτο Βαγιάρτα… Κι ακόμη δεν έχει φτάσει στην κορύφωσή της η τραγωδία, που στα τελευταία 20 λεπτά σε παίρνει και σηκώνει κανονικά. Όσα συμβαίνουν στην οικογένεια της Αμπρίλ θα μπορούσαν κάλλιστα να φιγουράρουν σε κάποιο σκουπιδοριάλιτι της αμερικανικής (και όχι μόνο) τηλεόρασης. Μόνο που ο Φράνκο τα προσεγγίζει με μια κλινική σοβαρότητα, χωρίς ίχνος μελούρας, αποτροπιασμού ή μουσικής. Δυσλειτουργικότητα, αποξένωση και σοκαριστικές συμπεριφορές σε ελεύθερη πτώση… Πρόκειται σίγουρα για ενδιαφέρουσα, καλοφτιαγμένη ταινία, που σηκώνει συζήτηση, αλλά δεν εξελίσσει το έργο του σκηνοθέτη.

Σκηνοθεσία
Μισέλ Φράνκο
Σενάριο
Μισέλ Φράνκο
Πρωταγωνιστούν
Έμα Σουάρες, Άνα Βαλέρια Μπεσερίλ, Χοάνα Λαρεκί, Ενρίκε Αριζόν, Ερνάν Μεντόζα, Ιβάν Κορές, Μάριο Εσκαλάντε
Διάρκεια
103
Χώρα
Μεξικό
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
15 Φεβρουαρίου 2018

 

Τατιάνα Καποδίστρια