Ο δικός μου μικρός Πρίγκιπας

Άννα Μπιθικώτση

Κάποιες αναλαμπές από το παρελθόν φωτίζουν το παρόν και προσδιορίζουν το μέλλον. Είναι αυτές οι στιγμές του χθες που προκαλούν συγκινήσεις και που επιμένουν να θυμίζουν μια ζωή που πέρασε, αλλά δεν ξεχάστηκε,μια ζωή με τα σωστά και τα στραβά της.

Γράφει η Άννα Μπιθικώτση

Κάποτε ξέραμε να παίζουμε με χίλια δυο παιχνίδια αθώα και ανέμελα, κάποτε ξέραμε να παραμένουμε παιδιά άδολα και τρυφερά. Και όταν αρχίσαμε να μεγαλώνουμε μπήκαμε στις εποχές που μπορούσαμε να
διακρίνουμε την κρίση των αξιών, τα χρόνια των σπαραγμών, ανακαλύψαμε σιγά – σιγά τους ανθρώπους.

Ξέραμε να ξεχωρίζουμε τους βαθιά ανθρώπινους χαρακτήρες από τους λυκάνθρωπους. Ξεχωρίσαμε αυτούς που μεγαλώνοντας μαζί μας δεν ξέχασαν τα θέλγητρα της παιδικής ηλικίας, δεν κατάντησαν λογιστές μιας
περιουσίας άνευ αξίας χρήσης, και αυτούς τους ανθρώπους τους κάναμε φίλους, αδέλφια.

Άλλοι από εμάς κράτησαν αρκετούς τέτοιους φίλους να τους συντροφεύουν στην πορεία της ζωής, άλλοι λίγους και άλλοι έναν… Και είναι ωραίο κάθε φορά που σμίγουμε μ΄αυτούς τους φίλους από το χθες να θυμόμαστε εκείνης της ζωής τα χαμόγελα και τα δάκρυα.

Όταν η σκέψη περιπλανάται κάτω από τις στέγες του παρελθόντος, στους δρόμους των ανεξίτηλων χρωμάτων εκείνης της αρυτίδωτης ζωής μας, τότε αισθάνεσαι ότι ο γαλάζιος ουρανός γεμίζει άνθη, η ψυχή ευφραίνεται και μια μουσική παίζει στο δωμάτιο της καρδιάς.

Τότε ακριβώς είναι που πρέπει να προστατέψεις το παρόν σου σκοτώνοντας κάθε τι που το πληγώνει, τότε ακριβώς είναι που πρέπει να πεις <<Αχ! Να μοιάζω τώρα μ΄ εκείνο το μικρό πρίγκιπα, όταν βρισκόταν σ΄εκείνο τον μικρό κήπο με τα χιλιάδες τριαντάφυλλα>>… γιατί… γιατί οι όμορφες αναμνήσεις του χθες μαζί με τους αληθινούς μας φίλους, μοιάζουν μ΄όλα τα τριαντάφυλλα του κόσμου… αυτά τα κόκκινα παράξενα τριαντάφυλλα που ποτέ τους δεν είχαν αγκάθια…