Μύθοι και πραγματικότητα για την ταυτότητα φύλου – Να ανταποκριθούν στις κοινωνικές αλλαγές

Το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης που συζητείται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής

Μέσα στον κουρνιαχτό της κινδυνολογίας που ξεσήκωσαν οι πολέμιοι του νομοσχεδίου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, είναι δύσκολο να αντιληφθεί ο καλοπροαίρετος πολίτης τι αφορά το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης που συζητείται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής. Από το χουντικό τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» που άφηνε σε καθεστώς παρανομίας όποιον δεν το υιοθετούσε, η κάθε πρωτοβουλία αναγνώρισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων περνούσε πάντα από σαράντα κύματα μέχρι να κυλήσουν όλα και πάλι ομαλά. Η ελληνική κοινωνία ωρίμαζε και αφομοίωνε στην πορεία τους νόμους για τον πολιτικό γάμο, την ισότητα ανδρών και γυναικών, την αποποινικοποίηση της μοιχείας, το νέο οικογενειακό δίκαιο, τα δικαιώματα του παιδιού, τη μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, την καύση των νεκρών, το σύμφωνο συμβίωσης.

Ετσι και τώρα θα διαψευστούν όσοι ισχυρίζονται ότι το νομοσχέδιο «τορπιλίζει τον ιερό θεσμό της οικογένειας», «καταστρέφει τον άνθρωπο», «δημιουργεί εκρηκτική κατάσταση και στα σχολεία», όπως σημειώνει η Ιερά Σύνοδος, ή ανοίγει τον δρόμο σε όσους θέλουν να καταστρατηγήσουν το άβατον του Αγίου Ορους, σε φυγόστρατους, σε αθλητές που επιδιώκουν κίβδηλες επιδόσεις ή σε απατεώνες και εγκληματίες που θέλουν να σβήσουν τα ίχνη τους, όπως ισχυρίστηκαν στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής ο βουλευτής Δ. Κυριαζίδης της Ν.Δ., ο εισηγητής της Ενωσης Κεντρώων Δ. Καβαδέλλας και βέβαια η ναζιστική οργάνωση.

 

Να ανταποκριθούν στις κοινωνικές αλλαγές

Για πολλοστή φορά η ελληνική κοινωνία και το Κοινοβούλιο αναστατώνονται από τις οργισμένες αντιδράσεις της Εκκλησίας που επιμένει να αρνείται τις αλλαγές και την πρόοδο στις σύγχρονες κοινωνίες. Με σκοταδιστικές αντιλήψεις απέναντι στην ουσία του νομοσχεδίου για την ταυτότητα φύλου, που είναι ασπίδα προστασίας των «αόρατων», διασπείρονται σκόπιμα φόβοι και κινδυνολογίες για να διχάσουν την κοινωνία.

Με μεγάλη δόση παραπληροφόρησης αναδεικνύονται τα ζητήματα απόδοσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους τρανς ως μη αυτονόητα και ως μη αποδεκτά. Η επίκληση της φύσης, της επιστήμης και του φυσιολογικού, όπως το αντιλαμβάνονται κάποιοι θορυβώδεις ιερείς, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, δημιουργεί ένα συμπαγές μόρφωμα που δεν ανέχεται οτιδήποτε δεν ταιριάζει στη στενόμυαλη και καθυστερημένη αντίληψή τους για την κοινωνία.

Δεν ανέχονται ούτε τις διαφορετικές ψύχραιμες θέσεις άλλων ιερέων, πολιτικών και δημοσιογράφων. Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν λαμβάνουν υπόψη τους ίδιους τους ανθρώπους -ανάμεσά τους και παιδιά- που έχουν νιώσει και νιώθουν στο πετσί τους τις διακρίσεις, τον ρατσισμό, τον εκφοβισμό και τον αποκλεισμό.

Για λόγους εντυπώσεων και κομματικής μικροπολιτικής κόμματα και μεμονωμένοι βουλευτές σύρθηκαν σε αντιεπιστημονικές θέσεις, ώστε να μη δυσαρεστήσουν τη θρησκόληπτη εκλογική πελατεία τους, λες και το να έχουν όλοι οι πολίτες -ανεξάρτητα από το φύλο- ίσα δικαιώματα προβλέπεται στο Σύνταγμα μιας άλλης χώρας.

Με βασικό επιχείρημα την τρυφερή ηλικία του εφήβου και με το ψέμα ότι δήθεν θα αφήνουμε μόνο του το παιδί να αποφασίζει αν θα αλλάξει φύλο, οι αρνητές του νομοσχεδίου αδιαφορούν μπροστά στους γονιούς παιδιών τρανς που ζητούν, αντί να τρέχουν σε ιδιώτες γιατρούς και σε υπηρεσίες για να απαλλάξουν το παιδί τους από κάτι που το βασανίζει φρικτά, να μπορούν πλέον να απευθύνονται σε ειδικούς σε δημόσιο νοσοκομείο που θα είναι αρμόδιο και με τη δική τους συγκατάθεση να αφαιρείται ένα δυσβάστακτο για εφηβικούς ώμους πρόβλημα διακρίσεων και βίας.

Το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί ενδεχομένως με ψήφο κατά συνείδηση από τη Ν.Δ. ή κατόπιν ονομαστικής ψηφοφορίας που θα προκαλέσει μια ομάδα 15 βουλευτών. Σε κάθε όμως περίπτωση δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι ο συνεχής αγώνας για το αυτονόητο είναι δύσκολος και γεμάτος εμπόδια ακόμα και «ιερά».