Η Δικαιοσύνη, οι Πατούληδες και οι συμβασιούχοι… Αντρέας Μπεντεβής

Ο τρόπος που τοποθετείται κάθε πολιτική δύναμη απέναντι στην προσπάθεια της κυβέρνησης να επαναχαράξει το όρια του Δημόσιου και του ιδιωτικού προσδιορίζει τους σκοπούς και την καταγωγή της.

Αντισυνταγματική έκρινε η ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου την παράταση των συμβάσεων χιλιάδων εργαζόμενων με συμβάσεις στους δήμους της χώρας (βασικά εργαζόμενοι στην καθαριότητα). Και τούς καλεί, επιπλέον, να επιστρέψουν πίσω τις, ως εκ τούτης της απόφασης, παράνομες αμοιβές τους.

Δηλαδή: Η κυβέρνηση νομοθέτησε την- από τον κρατικό προϋπολογισμό χρηματοδοτούμενη-παράταση ή και μονιμοποίηση των σχέσεων εργασίας ανθρώπων που καλύπτουν κατά κανόνα πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Ώστε να τους απαλλάξει από την αγωνία, να διορθώσει δείκτες ανεργίας, να προστατέψει το κοινωνικό κράτος. Και να απαλλάξει, επιπλέον, την χώρα από το όνειδος των πελατειακών σχέσεων, της αίσχιστης εκείνης νοοτροπίας που κατάφαγε τα σπλάχνα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Και: Η δικαιοσύνη, σε ανώτατο θεσμικό επίπεδο, κρίνει αντισυνταγματική της νομοθέτηση. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι, όντως, ίσως αυτή η νομοθέτηση-να υπήρξε πρόχειρη και από νομικής άποψης προβληματική. Θα μπορούσε, αλλά το ζήτημα δεν είναι εκεί: Το ζήτημα είναι ότι έχει πολλάκις αναδειχθεί η Δικαιοσύνη αυτά τα δυόμιση χρόνια σαν κεντρικό οργανικό κομμάτι του αντιπολιτευτικού μπλοκ. Που απλώνεται όπου μπορεί, και όπου υπάρχει, όπου κρατά ακόμα έστω και τις μικρότερες θέσεις της οποιασδήποτε εξουσίας.

Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να ερμηνεύσει το πρωτοφανές γεγονός ότι η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου διέρρευσε πριν από την δημοσίευση της, ότι επιπλέον την έχει στα χέρια του ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ Πατούλης, για να εξαπολύσει μιαν ώρα αρχύτερα το αντιπολιτευτικό του μίσος απέναντι στην κυβέρνηση και την κοινωνία των εργαζομένων μαζί με τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Ο οποίος χτες σε καφενείο της Καλλιθέας υποσχέθηκε ότι δεν πρόκειται να διορίσει κανέναν στο Δημόσιο ώστε να κρατήσει τις συντάξεις σε επίπεδα όπου ο ηλικιωμένος να μπορεί να δίνει και ένα χαρτζιλίκι στο άνεργο εγγόνι του.

Βέβαια, πέραν των καθεαυτό πολιτικών ραδιουργιών, θα πρέπει να σημειώνει κανείς πάντοτε ότι αυτοί οι άνθρωποι πρώτα από όλα συμβόλαια εκτελούν. Εκδουλεύσεις υπηρετούν. Ο Πατούλης, ας πούμε, βασικά θέλει να εκχωρηθεί σε ιδιώτες ο τομέας της καθαριότητας. Το ίδιο βλέπουμε πιο απροκάλυπτα όταν ξεσπάνε και αυθόρμητες αντιδράσεις από την βάση της κοινωνίας (τους): Οι γιατροί-του συλλόγου τους στην Αθήνα πρόεδρος είναι, πάλι, ο…Πατούλης-αντιδρούν στην θεμελίωση ενός ποιοτικού πρωτοβάθμιου συστήματος υγείας που προωθεί η κυβέρνηση πολύ απλά επειδή έτσι θα χάσουν ένα μεγάλο κομμάτι από την αγορά τους.

Ενδέχεται ένα κομμάτι της αγοράς τους να έχασαν οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων. Ή των φροντιστηρίων, έτσι που η κυβέρνηση προωθεί την κατάργηση των πανελλαδικών. Και ας αφήσουμε έξω από την συζήτηση την κουτάλα που αφαιρέθηκε από το στόμα των προμηθευτών-διευθυντάδων στο ΕΣΥ-μιντιαρχών και άλλων παρατρεχάμενων.

Απλά είναι τα πράγματα. Σύγκρουση συμφερόντων υπάρχει παντού και πάντα στην κοινωνία. Ταξικών συμφερόντων. Όταν η αντιπολίτευση κατηγορεί για Μαδουρισμό την κυβέρνηση επειδή προωθεί την επαναοικειοποίηση του δημόσιου χώρου από τους ιδιώτες, εννοεί ότι χάνει τα συμφέροντα της. Η παραδοξότητα κατ εκείνους είναι ότι στην κυβέρνηση υπάρχει μια δύναμη που εκφράζει την κοινωνία-είναι παράγωγο της-ενώ απέναντι από την κυβέρνηση είναι τα κοινωνικά στρώματα που αποδιάρθρωσαν την κοινωνική αναπαραγωγή θεωρώντας το κράτος λάφυρο τους, και χρεοκόπησαν την χώρα.

Ανάμεσα σε αυτές τις πολιτικές/ταξικές δυνάμεις είναι η διαμάχη. Πριν, κατά την διάρκεια και ενόψει εξόδου από το μνημόνιο. Η υπαγωγή όλων των αντιθέσεων στην μνημονιακή υπαγωγή και στο δίπολο μνημόνιο/αντιμνημόνιο μόνο αντιδραστικό και επικίνδυνο, δημαγωγικό χαρακτήρα είχε και έχει σήμερα, πολύ περισσότερο. Σήμερα που η αποδομή της μνημονιακής υπαγωγής γίνεται μέρα την μέρα, από την μόνη σκοπιά, εξάλλου, που θα ήταν εφικτό αυτό να συμβεί: Από την σκοπιά των συμφερόντων της πλειοψηφίας.

Ο τρόπος που τοποθετείται κάθε πολιτική δύναμη απέναντι στην προσπάθεια της κυβέρνησης να επαναχαράξει το όρια του Δημόσιου και του ιδιωτικού προσδιορίζει τους σκοπούς και την καταγωγή της. Από αυτή την άποψη, και καθώς σε αυτά τα σύνορα Δημόσιου-Ιδιωτικού στις μέρες της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας ηγεμονίας συνοψίζεται η νέα μεγάλη οριοθέτηση Δεξιάς-Αριστεράς, η κυβέρνηση βρίσκεται πολύ πιο Αριστερά από ό,τι βρίσκονται, ή νομίζουν οι εξ αριστερών επικριτές της. Και αυτό είναι κάτι που το μαύρο μέτωπο το γνωρίζει και το αισθάνεται πολύ καλύτερα.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ανδρέας Μπεντεβής