Δίκες προθέσεων… Τάσος Παππάς

Το πότε και το πώς θα γίνουν οι εκλογές για την ανάδειξη του επικεφαλής του νέου κόμματος της Κεντροαριστεράς αποδεικνύεται ότι δεν είναι μια απλή ιστορία. Η αρχική συμφωνία όλων των υποψηφίων για τις δύο πρώτες Κυριακές του Νοεμβρίου με διαδικασίες που θα επιτρέπουν την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή σκοντάφτει στην αδυναμία των εταιρειών να εγγυηθούν τη διαφάνεια.

Η επιμονή του ΠΑΣΟΚ να μην υπάρξει αναβολή και η επιμονή του Ποταμιού να μετακινηθεί η ημερομηνία ώστε να εμπλακεί περισσότερος κόσμος στην ψηφοφορία (ακόμη και εξ αποστάσεως) είναι η αφορμή για την αντιπαράθεση που έχει ξεφύγει από τα στενά όρια της τεχνικής διαχείρισης του προβλήματος.

Εχουν ξεκινήσει τα δικαστήρια προθέσεων. Στο ΠΑΣΟΚ υποψιάζονται ότι ο Στ. Θεοδωράκης σκοπίμως κωλυσιεργεί για να κερδίσει χρόνο με στόχο να βελτιώσει τη θέση του, ενώ δεν λείπουν και οι κατηγορίες ότι προσπαθεί να εξασφαλίσει βοήθεια από άλλο κόμμα (τη Ν.Δ. εννοούν), η ηγεσία του οποίου έχει τις προτιμήσεις της σ’ ό,τι αφορά τον αρχηγό του νέου σχήματος γιατί την ενδιαφέρει η επόμενη μέρα και οι συμμαχίες στο κυβερνητικό επίπεδο.

Από την πλευρά του το Ποτάμι εγκαλεί τη Χαριλάου Τρικούπη για μεθοδεύσεις. Ο συντάκτης της τελευταίας ανακοίνωσης δεν μασάει τα λόγια του: «Το επιτελείο της κυρίας Γεννηματά επιμένει να θεωρεί τη συμμετοχή του κόσμου στις εκλογές ως δευτερεύον διαδικαστικό θέμα. Αρνούνται την ηλεκτρονική ψηφοφορία, ζητούν κάλπες την ημέρα του Μαραθωνίου. Εν ολίγοις θέλουν ένα κόμμα μικρό και ελεγχόμενο. Εμείς, αντιθέτως, αγωνιζόμαστε για ένα κίνημα ανοιχτό και μεγάλο».

Θα πει κάποιος ότι αυτά συμβαίνουν σε τέτοιου τύπου αναμετρήσεις. Οντως. Η μάχη είναι σκληρή και συχνά οι υποψήφιοι μετέρχονται κάθε μέσο για να επικρατήσουν. Δεν λείπουν και τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Μετά όμως τα πάντα ξεχνιούνται γιατί η κάλπη λειτουργεί λυτρωτικά.

Οι ηττημένοι συμφιλιώνονται με την κατάσταση, δηλώνουν ότι θα σεβαστούν το αποτέλεσμα, προσφέρουν την ειλικρινή στήριξή τους στον νικητή κι αυτός με τη σειρά του μοιράζει γενναιόδωρα ρόλους ώστε να ικανοποιηθούν όλοι. Αυτή είναι μια ειδυλλιακή εικόνα.

Από άλλες περιπτώσεις εσωτερικών συγκρούσεων ξέρουμε πάντως ότι οι πληγές δεν επουλώνονται εύκολα. Μένουν ανοιχτές και πυορροούν, διχάζοντας το κόμμα, δηλητηριάζοντας μυαλά και συνειδήσεις. Οι σχέσεις Σημίτη-Τσοχατζόπουλου παρέμειναν τεταμένες και μετά την ετυμηγορία των συνέδρων (1996).

Οι εχθροπραξίες ανάμεσα στον Παπανδρέου και τον Βενιζέλο συνεχίστηκαν και μετά την καθαρή νίκη του κ. Παπανδρέου στο πανελλαδικό δημοψήφισμα (2007). Η εξουσία στην πρώτη περίπτωση και η προοπτική επιστροφής στην εξουσία στη δεύτερη περίπτωση λείαναν τις αντιθέσεις, χωρίς όμως να τις εξαφανίσουν.

Με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη δεν υπάρχει αυτός ο μηχανισμός εκτόνωσης της έντασης και εκλογίκευσης των διαφωνιών. Το σχήμα δεν είναι στην εξουσία ούτε τη διεκδικεί. Οι υπαινιγμοί που κυκλοφόρησαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου είναι πολύ πιθανό να μετεξελιχθούν σε ανοιχτές καταγγελίες που θα καταστήσουν την ειρηνική συνύπαρξη εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Ανάγωγα

Καλό είναι αυτό που κάνει η Νέα Δημοκρατία. Ρωτάει τους πολίτες για διάφορα θέματα και παίρνει υπόψη της τις απόψεις τους για να τις εντάξει στο κυβερνητικό πρόγραμμά της. Αρκεί βεβαίως η έρευνα να γίνεται με επιστημονικό τρόπο. Το δείγμα να είναι αντιπροσωπευτικό (όχι χύμα στο κύμα), να είναι μεγάλο και τα ερωτήματα να μη διατυπώνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να καθοδηγούνται οι πολίτες προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Το ερωτηματολόγιο για τα εργασιακά πάντως μπάζει από παντού.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για τασος παππας